Komentarz

Dziś przedstawiamy państwu ostatnią już część komentarza do ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Obowiązujące od niespełna trzech kwartałów nowe regulacje w tym zakresie wciąż budzą żywe zainteresowanie czytelników. Zwłaszcza że prawidłowe gospodarowanie środkami publicznymi to w kryzysie sprawa niełatwa. Często w budżetach brakuje pieniędzy na to, na co rok czy dwa wcześniej starczało bez problemów. W takiej sytuacji o fałszywy krok nietrudno.

Przypomnijmy, że nowelizacja rozszerzyła katalog czynów stanowiących naruszenie dyscypliny finansów publicznych, zmieniła częściowo zasady wymierzania kar i poszerzyła krąg osób odpowiedzialnych za nieprawidłowości. Teraz odpowiadać mogą także te, które nie są pracownikami sektora publicznego, a np. działają w imieniu zamawiającego, przygotowując postępowanie o zamówienie publiczne.

W ostatnim odcinku komentarza autorzy omawiają kwestie związane z wykonywaniem orzeczeń w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, m.in. sposobach ich przekazywania - zazwyczaj kierownikom jednostek, a niekiedy organom sprawującym nadzór nad nimi. Opisują też istotne kwestie dotyczące włączania orzeczeń do akt osobowych i usuwania ich stamtąd.

Autorzy sporo miejsca poświęcają problematyce stwierdzania nieważności prawomocnych postanowień i orzeczeń, jak i stosowaniu przepisów o postępowaniu odwoławczym. Wyjaśniają również, jakie mogą być przesłanki wznowienia postępowania i jaki ma to związek z popełnieniem przestępstwa. Piszą też, w jakiej sytuacji można wznowić postępowanie, a kiedy nie jest to możliwe. Wyjaśniają przy tym, na czyj wniosek takie postępowanie można wznowić. Dzielą się również wątpliwościami co do braku precyzji niektórych regulacji i sugerują, w jaki sposób należałoby je interpretować.

Nie można zapomnieć o tym, że na prawomocne orzeczenia i postanowienia Głównej Komisji Orzekającej kończące postępowanie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a jej wniesienie wstrzymuje wykonanie prawomocnego orzeczenia.

Ważny dla obwinionych i ich pełnomocników jest z pewnością dostęp do akt sprawy. Przysługuje on osobie, wobec której rzecznik wszczął postępowanie wyjaśniające, a także obwinionemu, oskarżycielowi oraz obrońcy. Warto wziąć pod uwagę to, że użycie przez ustawodawcę pojęcia "osoby, której postępowanie dotyczy" wskazuje, że dostęp przysługuje wyłącznie do akt konkretnej sprawy, a nie do akt spraw o naruszenie dyscypliny finansów publicznych w ogóle.

Czasem kara wynikająca z ustawy wiąże się z zakazem pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi. Warto jednak wiedzieć, że nie ogranicza to biernego prawa wyborczego na wójta, burmistrza czy prezydenta miasta.

Cały rozdział ustawa poświęca skomplikowanej kwestii doręczeń wezwań orzeczeń i zawiadomień. Orzeczenia i postanowienia mają być doręczane w formie uwierzytelnionych odpisów, a w zawiadomieniach należy podać nie tylko to, gdzie i kiedy ma się stawić adresat, ale trzeba też określić, czy jego stawiennictwo jest obowiązkowe i czym skutkuje nieobecność w wyznaczonym terminie.

Zainteresowani mogą dowiedzieć się także o problemach wynikających z konieczności uiszczenia kosztów postępowania, ewentualnie odroczenia terminu płatności czy rozłożenia jej na raty.

Mamy nadzieję, że komentarz pomógł czytelnikom rozwikłać choć część wątpliwości związanych z interpretacją gruntownie znowelizowanych przepisów, zwłaszcza że jego autorami są praktycy, zajmujący się stosowaniem tych przepisów na co dzień. Dziś wprawdzie kończymy pisanie komentarza, ale tematykę związaną z objaśnianymi przepisami mamy zamiar nadal kontynuować na łamach naszego tygodnika.

@RY1@i02/2012/207/i02.2012.207.08800010a.101.jpg@RY2@

Zofia Jóźwiak, redaktor prowadzący

Zofia Jóźwiak

redaktor prowadzący