O potrzebie reformy, czyli w odpowiedzi prof. Wróblowi

W toczącej się od niedawna debacie wywołanej opublikowaniem raportu zespołu eksperckiego w sprawie reformy prawa o postępowaniu administracyjnym nie brakuje głosów odwołujących się do względów tradycji, eksponujących konieczność zachowania stworzonego w innych czasach reżimu proceduralnego, stanowiącego w dużym stopniu reakcję legislatywy na niepowodzenia w reaktywowaniu w Polsce sądownictwa administracyjnego. Nie przekonuje mnie zwłaszcza twierdzenie sędziego TK prof. Andrzeja Wróbla, który w wywiadzie dla Gazety Prawnej (DGP nr 160, 19 sierpnia 2015 r.), stwierdził, że k.p.a. jako jedno z niewielu osiągnięć rodzimej myśli prawnej zachował aktualność w zmienionych warunkach ustrojowych. Rzeczywistość boleśnie weryfikuje to spostrzeżenie, pomijające - jak się wydaje - nie tylko źródła inspiracji i genezę dokonanej u nas kodyfikacji postępowania administracyjnego, ale i jej współczesne konsekwencje oceniane przez pryzmat praktyki: efektywności i kosztów działań administracji, uciążliwości ponoszonych przez stronę w związku z załatwieniem konkretnej sprawy oraz ryzyka uwikłania jednostki w niepotrzebne spory prawne.