Radca nie musi uwzględniać w piśmie skargi nadzwyczajnej

Sprawa rozpoczęła się w 2018 r., niedługo po wejściu w życie przepisów o skardze nadzwyczajnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 5). Jest to nadzwyczajny środek odwoławczy od prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie w sprawie. Może być wniesiony w ściśle określonych okolicznościach i przez ograniczony katalog podmiotów – prokuratora generalnego i rzecznika praw obywatelskich, a także, w zakresie swojej właściwości, przez prezesów: Prokuratorii Generalnej RP i Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, rzeczników: praw dziecka, pacjenta i finansowego oraz przewodniczącego KNF.

Obwiniona później radca prawna wniosła zaś do SN skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. To inny nadzwyczajny środek odwoławczy, który mogą wnosić same strony. Jednym z wymogów jego dopuszczalności jest wykazanie w piśmie, że nie ma możliwości zmiany bezprawnego wyroku innymi metodami. Prawniczka nie wspomniała jednak, że od zaskarżanego wyroku przysługuje jeszcze skarga odwoławcza. W efekcie sąd nie uwzględnił skargi, a ponadto prezes Izby Cywilnej SN złożył zawiadomienie do radcowskiego izbowego sądu dyscyplinarnego. Jego zdaniem radca prawna nie dochowała należytej staranności przy sporządzeniu pisma przez niespełnienie wymagań dotyczących treści skargi, czym doprowadziła do jej odrzucenia. Było to więc działanie na szkodę klienta, sprzeczne z korporacyjnym kodeksem etyki. Izbowy sąd wymierzył kobiecie karę upomnienia, podtrzymaną później przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny.