Wywiad na koniec pewnego etapu

Zawiedzeni będą ci, którzy oczekiwaliby po lekturze informacji z życia osobistego I prezes. Gersdorf jedynie na marginesie wspomina o latach młodzieńczych, rodzinie i życiu prywatnym. Brak tu typowych dla gatunku dygresji czy anegdot. Nawet niezaprzeczalnie barwne postaci, jak chociażby Krystyna Pawłowicz, opisane są bez emocji. Znanych ludzi kwituje zwykle słowami „zdolny, ale…”, „prywatnie bardzo miły”, „kolega z uczelni”. Rozczarują się czytelnicy spragnieni złośliwości czy personalnych przytyków. Opowiedziana historia skupia się przed wszystkim na czasie, jaki miał być ukoronowaniem długiej kariery, w biurze, które – jak podkreśla – „chodzi” samo, gdzie wystarczy podejmować decyzje. Los chciał inaczej. Według prof. Gersdorf jej dawny kontrkandydat na stanowisko I prezesa Lech Paprzycki Bogu dziękuje, że oszczędzono mu tego pyrrusowego zwycięstwa. Gersdorf na każdym kroku podkreśla zresztą, że być bojowniczką o wolne sądy wcale nie chciała, a pozycja na świeczniku nie leży w jej naturze – wydaje się, że bardzo chciałaby nie interesować się polityką, gdyby tylko polityka nie zainteresowała się nią.