Transakcje łańcuchowe w podatku od towarów i usług

@RY1@i02/2013/037/i02.2013.037.18300040b.802.jpg@RY2@

Jerzy Martini, doradca podatkowy z Martini i Wspólnicy

Faktycznie w międzynarodowym obrocie towarowym szczególne wątpliwości, jeśli chodzi o prawidłowe określenie skutków w VAT, budzą transakcje łańcuchowe. W ich przypadku często trudno jest określić, która powinna być uznana za transakcję lokalną, a która skutkuje powstaniem WDT i WNT (wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów i wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów).

Sytuacja jest skomplikowana, gdy za transport w łańcuchu dostaw między podmiotami A, B i C odpowiada podmiot B. Przypadek, gdy towar od podmiotu A wysyłany jest bezpośrednio do podmiotu C, a transport organizuje podmiot B, jest uregulowany w art. 22 ust. 2 ustawy o VAT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054). Przepis jest nieprecyzyjny. Z pomocą przychodzi orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE, w szczególności wyrok z 16 grudnia 2010 r. w sprawie C 430/09 Euro Tyre. TSUE uznał, że kiedy pierwszy nabywca, jaki uzyskał prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na terytorium państwa członkowskiego pierwszej dostawy, ma zamiar przetransportowania tego towaru do innego państwa członkowskiego i przedstawia swój numer identyfikacyjny nadany do celów podatku VAT przez to ostatnie państwo, transport wspólnotowy powinien zostać przypisany pierwszej dostawie, pod warunkiem że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na drugiego nabywcę w państwie członkowskim przeznaczenia transportu wewnątrzwspólnotowego.

Innymi słowy, kluczowe wydaje się miejsce przejścia prawa do dysponowania towarem jak właściciel. Jeśli w ramach transportu organizowanego przez podmiot B prawo do dysponowania towarem jak właściciel przechodzi na podmiot C w państwie wysyłki, to transakcją skutkującą powstaniem WDT i WNT jest transakcja między podmiotami B i C.

Not. WOJ