Od stałego miejsca prowadzenia firmy zależy rozliczenie VAT

Według przepisów ustawy o VAT oraz Dyrektywy 2006/112/WE, co do zasady, od 1 stycznia 2010 r. miejscem świadczenia usług na rzecz podatników będzie miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę. Jeżeli usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności podatnika znajdującego się gdzie indziej niż jego siedziba, miejscem świadczenia tych usług będzie kraj, gdzie to stałe miejsce prowadzenia działalności się znajduje.

Polski usługodawca, świadcząc usługę dla kontrahenta posiadającego siedzibę za granicą, będzie musiał zatem sprawdzić, czy:

● usługobiorca posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności oraz

● usługa jest świadczona na rzecz tego miejsca.

Ani ustawa o VAT, ani unijne dyrektywy nie zawierają definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Pojęcie to zostało doprecyzowane w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości odnoszącym się do art. 9 ust. 1 VI dyrektywy VAT. Przepis ten (od 1 stycznia 2010 r. jego odpowiednikami są art. 44 i 45 Dyrektywy 2006/112/WE) mówi o stałym miejscu prowadzenia działalności. W wyrokach w sprawach np.: C-260/95 (Commissioners of Customs & Excise), C-190/95 (ARO Lease B.V.), C-231/94 (Faaborg-Gelting Linien A/S) ETS określił przesłanki, które powinny być łącznie spełnione przez jednostkę organizacyjną, aby mogła być uznana za stałe miejsce prowadzenia działalności. Chodzi o posiadanie: zasobów ludzkich i technicznych, infrastruktury umożliwiającej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych, które to zasoby i infrastruktura charakteryzują się pewną stałością oraz umożliwiają świadczenie usług w sposób niezależny.

W praktyce, taka interpretacja jest akceptowana przez polskie organy skarbowe.

@RY1@i02/2010/016/i02.2010.016.055.002c.101.jpg@RY2@

Radosław Maćkowski, doradca podatkowy, starszy konsultant w Deloitte

Radosław Maćkowski

doradca podatkowy, starszy konsultant w Deloitte