Ogródek gastronomiczny traktujemy jak targowisko

Z art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.) wynika, że rada gminy może wprowadzić opłatę targową. Pobiera się ją „od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach”. Natomiast targowiskami są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż. Wprowadzenie opłaty targowej jest dla gminy fakultatywne, a rada gminy ma możliwość określenia jej także za sprzedaż na targowiskach/terenach prywatnych.

W orzecznictwie sądowym akcentuje się, że dla ustalenia opłaty targowej nie ma większego znaczenia, w jakim miejscu prowadzona jest sprzedaż oraz czy ma ona charakter stały czy okazjonalny. Skoro bowiem o pobieraniu opłaty decyduje sprzedaż towaru, uprawnione jest jej pobieranie również za prowadzenie sprzedaży poza miejscami do tego wyznaczonymi. Bez znaczenia dla uiszczania opłat targowych jest także to, czy handel jest prowadzony na gruntach państwowych, komunalnych czy prywatnych. „Obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia czynności handlowych zmierzających do dokonania sprzedaży (niezależnie od skutku) w każdym miejscu danej gminy, a nie tylko w miejscach do tego celu wyznaczonych” (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 13 września 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 554/16). W praktyce do poboru opłaty wyznacza się m.in. osoby prawne i osoby fizyczne prowadzące targowisko.