W przepisach o podatku od nieruchomości o jedną lukę mniej

Podpisana 20 lipca przez prezydenta nowelizacja ustawy o samorządzie gminnym i niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1045) wprowadza m.in. zmiany do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dotyczące rozliczeń w podatku od nieruchomości. Jedna z najistotniejszych zmian dotyczy budzącego wiele kontrowersji zagadnienia opodatkowania części wspólnych budynku, w którym wyodrębniono własność lokali. W takiej sytuacji, na gruncie obowiązujących jeszcze przepisów, grunt oraz części budynków stanowiące współwłasność, tj. takie, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (czyli właśnie części wspólne), opodatkowane są przez każdego z właścicieli lokali według proporcji powierzchni użytkowej lokalu tego właściciela do powierzchni użytkowej całego budynku. Całego budynku, a nie łącznej powierzchni użytkowej wszystkich wyodrębnionych lokali. W praktyce takie brzmienie przepisu pozwala na znaczną optymalizację podatkową: poprzez odpowiednie wyodrębnienie własności lokali stanowiących niewielką powierzchnię całego budynku i przy pozostawieniu dużej części wspólnej, podatnicy mogą istotnie zmniejszyć wysokość płaconego podatku od nieruchomości od powierzchni użytkowej całego budynku. Obecna konstrukcja przepisów w przypadku wyodrębnienia własności lokali powoduje bowiem opodatkowanie jedynie części, a nie całości powierzchni gruntu i powierzchni użytkowej budynku stanowiącej współwłasność. Pozostała część powierzchni wspólnej jest w ogóle nieopodatkowana - w sposób całkowicie legalny. Zatem - co zrozumiałe - w szczególności deweloperzy, podatnicy posiadający np. centra handlowe, ale też zwykłe zakłady produkcyjne - gdzie istotną część podatku od nieruchomości stanowił podatek od wielkopowierzchniowych budynków - chętnie w ostatnim czasie korzystali z tego rozwiązania, skutecznie zmniejszając swoje obciążenia podatkowe.