Jak gmina sprawdzi, czy podatnik nie zaniżył powierzchni budynku

@RY1@i02/2010/215/i02.2010.215.183.005c.001.jpg@RY2@

dr Rafał Dowgier, Katedra Prawa Podatkowego Uniwersytetu w Białymstoku

Z formalnego punktu widzenia gminny organ podatkowy może weryfikować poprawność składanych przez podatnika informacji, w tym powierzchni użytkowej budynku, w trzech trybach: w ramach kontroli podatkowej, czynności sprawdzających lub postępowania podatkowego. Podstawą do podjęcia wskazanych działań zawsze musi być jednak uzasadnione przypuszczenie, że wskazana przez podatnika powierzchnia budynku nie odpowiada rzeczywistości. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613) powierzchnię użytkową budynku mierzy się po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych (za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe). Problemem jest to, że dokładnie tak określonej powierzchni nie ma w zasadzie w żadnych dokumentach. Wprawdzie podstawę do wymiaru podatku stanowi ewidencja gruntów i budynków, ale powierzchnia użytkowa w niej wskazana również nie odpowiada definicji ustawowej. W związku z tym jedyną prawidłową metodą ustalenia powierzchni użytkowej jest faktyczny obmiar budynku.

Jeżeli jednak podana powierzchnia użytkowa odbiega znacznie od danych z ewidencji lub innych dokumentów, którymi dysponuje organ podatkowy, np. aktu notarialnego czy też deklaracji lub informacji złożonej przez poprzedniego właściciela, to podatnik może być wezwany w ramach czynności sprawdzających do złożenia wyjaśnień. Natomiast samodzielne ustalenie przez organ podatkowy faktycznej powierzchni użytkowej może mieć miejsce w ramach oględzin, które można przeprowadzić podczas kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego.

not. ŁZ