Ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym

doradca podatkowy w MDDP Michalik Dłuska Dziedzic i Partnerzy spółka doradztwa podatkowego

@RY1@i02/2010/036/i02.2010.036.086.002b.001.jpg@RY2@

Alicja Sarna, doradca podatkowy w MDDP Michalik Dłuska Dziedzic i Partnerzy spółka doradztwa podatkowego

Zgodnie z pierwszą z nich ciężar dowodu spoczywa wyłącznie na organie podatkowym. Zwolennicy tej teorii powołują się na art. 122 i art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej, a więc na zasadę prawdy materialnej. Drugi z poglądów odwołuje się do prawa cywilnego, przyjmując założenie, że obowiązek udowodnienia faktów spoczywa na tej ze stron postępowania, która wywodzi z nich korzystne dla siebie skutki.

Teorie te wydają się być nie do pogodzenia. Co więc można poradzić podatnikom? Pragmatycznym podejściem wydaje się tu przyjęcie zasady, że to organ podatkowy ustala stan faktyczny - przy współudziale podatnika. W przypadku jednak, gdy podatnik kwestionuje ustalenia dokonane przez organ, to podatnik powinien wskazać dowody na poparcie przytoczonych przez siebie argumentów. Szczególne znaczenie będzie to miało w przypadku zaskarżenia decyzji podatkowej. Artykuł 222 Ordynacji podatkowej nakazuje bowiem podatnikowi wskazanie dowodów uzasadniających żądanie, jakie podniósł w odwołaniu. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie w przypadku zażalenia na postanowienie. Zarzucenie więc organowi podatkowemu nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego bez wskazania dowodów na poparcie tej tezy może zostać uznane za niewystarczające, a wręcz być uznane za brak formalny odwołania.

Podsumowując, w postępowaniu podatkowym ciężar dowodu spoczywa na organie podatkowym. On bowiem jest zobowiązany do ustalenia stanu faktycznego i zgromadzenia dowodów w sprawie. Nie oznacza to jednak braku jakiejkolwiek aktywności podatnika. Jeżeli więc podatnik zasygnalizuje, że istnieją takie dowody, organ podatkowy powinien podjąć wszelkie działania, aby je zgromadzić.