Za przegrane skargi fiskusa płacą podatnicy

● Koszty przegranych przez fiskusa procesów sądowych finansuje się z publicznych pieniędzy

Fiskus czasami zbyt gorliwie korzysta z prawa do sądu. Do Naczelnego Sądu Administracyjnego trafiają skargi kasacyjne w sprawach oczywistych. Takie sprawy organy podatkowe przegrywają, ale uparcie dążą do przełamania linii orzeczniczej, składając kolejne skargi. Organy podatkowe mają status strony postępowania sądowoadministracyjnego równorzędnej podatnikowi i z tego korzystają. Dlatego, nawet gdy wiedzą, że sprawa z góry jest przegrana, wnoszą skargi kasacyjne od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych. Według ekspertów fiskus nadużywa tym samym swojego uprawnienia.

Koszty związane z kontynuowaniem sporu nie obciążają urzędników osobiście, a rezygnacja z zaskarżenia orzeczeń niekorzystnych dla fiskusa może wpłynąć na ocenę ich pracy. Z punktu widzenia organu wysokość kosztów nie jest istotna. A trzeba wiedzieć, że górna granica to 7,2 tys. zł, ewentualnie i bardzo rzadko powiększana maksymalnie sześciokrotnie. Za przegrane sprawy sądowe płaci fiskus, ale z publicznych pieniędzy. Z kieszeni wszystkich podatników trzeba będzie pokryć koszty przegranego przez organ procesu.

Pieniądze to jednak niejedyny aspekt przeciągających się spraw przed NSA. Dla obywateli, którzy wygrali spór przed sądem I instancji, oznacza to, że ich sprawa się wydłuży. Dodatkowo, gdy fiskus popiera środki odwoławcze, pomijając wcześniejsze korzystne dla podatników rozstrzygnięcia sądów, większym problemem niż poziom wydatków budżetowych jest przedłużająca się niepewność podatnika co do zakresu obowiązującego prawa. Trzeba też brać pod uwagę, że ewentualne koszty zasądzone w wyrokach mogą nie zrekompensować poniesionych kosztów pomocy prawnej i zaangażowanego przez podatnika czasu.

skarg kasacyjnych wniosły w 2008 roku organy podatkowe

Aleksandra Tarka

aleksandra.tarka@infor.pl