Jak uwzględnić pensje w kosztach uzyskania przychodu

doradca podatkowy w kancelarii Baker & McKenzie

Koszty uzyskania przychodów ze stosunku pracy wynoszą 111,25 zł miesięcznie, a za rok podatkowy nie więcej niż 1335 zł albo 139,06 zł miesięcznie, a za rok podatkowy nie więcej niż 1668,72 zł, jeżeli miejsce zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy.

Pracodawca jako płatnik pobiera zaliczki wynoszące 18 proc. albo 32 proc. dochodu uzyskanego w danym miesiącu. Za dochód uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody ze stosunku pracy wypłacane przez płatnika, po odliczeniu m.in. kosztów w ww. wysokości.

Koszty ze stosunku pracy przysługują w zryczałtowanej wysokości za każdy, nawet niepełny, miesiąc kalendarzowy wykonywanej pracy. Stosuje się je w niepodzielnej wysokości niezależnie od wysokości wynagrodzenia, tj. nawet wtedy, gdy w danym miesiącu wynagrodzenie jest niższe od kosztów uzyskania (np. przysługuje za dwa dni pracy). Z perspektywy płatnika możliwe wydaje się zastosowanie przy obliczaniu zaliczki jedynie pojedynczych miesięcznych kosztów uzyskania przychodów, niezależnie od ewentualnego wypłacenia w danym miesiącu dwóch pensji. Zaliczka jest bowiem obliczana za jeden konkretny miesiąc kalendarzowy.

Natomiast podatnik jest uprawniony do rozpoznania w rocznym rozliczeniu podatku kosztów uzyskania przychodów w pełnej wysokości, tj. za wszystkie miesiące, w których pozostawał w stosunku pracy, nawet jeżeli w niektórych miesiącach faktycznie nie otrzymał wypłaty. Pracownik ma prawo do określonej wysokości kosztów zależnej od liczby miesięcy (nawet niepełnych) wykonywanej pracy i niezależnie od tego, jak postąpił pracodawca przy obliczaniu miesięcznych zaliczek.

Ustawa z 26 lipca 1991. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).