W jaki sposób amortyzować zabytek

konsultant w TPA Horwath Sztuba Kaczmarek

W przypadku podmiotów wykorzystujących w działalności budynki zabytkowe istnieje możliwość skrócenia okresu podatkowej amortyzacji nawet do trzech lat. Zasadniczo budynki niemieszkalne, w tym zabytki, po raz pierwszy wprowadzone do ewidencji podatnika, mogą być amortyzowane indywidualną stawką przez okres ustalany poprzez odjęcie od 40 lat pełnej liczby lat, które upłynęły od dnia oddania budynku po raz pierwszy do używania, z zastrzeżeniem, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż dziesięć lat. Zatem aby stosować 10-proc. stawkę, budynek powinien być używany przez co najmniej 30 lat. Zasada ta dotyczy wszystkich używanych niemieszkalnych budynków, dla których podstawowa stawka to 2,5 proc.

Natomiast dla innych używanych budynków, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji, okres amortyzacji wynosi dziesięć lat, z wyjątkiem m.in. obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków i objętych indywidualną ochroną konserwatorską (wymienionych w rodzaju 109 KŚT), dla których ustawodawca dopuszcza przyśpieszoną amortyzację, przy zastrzeżeniu, że okres ten nie może być krótszy niż trzy lata.

Ze względu na brak ustalonej praktyki organów podatkowych, podatnik, który chce stosować 33-proc. stawki amortyzacyjnej powinien wystąpić o pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, aby uniknąć zarzutu zaniżenia podstawy opodatkowania. Ponadto, decydując się na ustalenie tak wysokiej stawki, należy zastanowić się, czy w ten sposób nie wygenerujemy nadmiernych kosztów kreujących stratę podatkową, której nigdy nie będziemy mogli skonsumować, a tym samym korzyść z przyśpieszonej amortyzacji okaże się pozorna.

Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).