Czy przy wypłacie po ustaniu zatrudnienia można stosować 50-proc. koszty uzyskania przychodu

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych (art. 12 ust. 1 ustawy o PIT). Istotnym warunkiem zakwalifikowania uzyskanego przychodu do przychodów ze stosunku pracy jest zatem istnienie owego stosunku pracy (nie ma znaczenia, czy jest to stan aktualny czy przeszły). Natomiast w zakresie podatku dochodowego fakt ustania stosunku pracy nie wywołuje istotnych skutków podatkowych.

Odnosząc się do stanu faktycznego, w trakcie obowiązywania stosunku pracy łączącego pracodawcę - pełniącego rolę płatnika - z pracownikiem do wynagrodzenia wypłacanego z tego źródła przychodu zastosowanie miały 50-proc. koszty uzyskania przychodu (dalej: KUP), o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o PIT. Jeżeli więc dochodzi do wypłaty świadczenia pochodzącego z wcześniej istniejącego stosunku pracy - a zatem na rzecz byłego już pracownika - należy je rozliczyć w zakresie podatku dochodowego w sposób właściwy dla tego źródła przychodów. Wynagrodzenie wypłacone byłemu pracownikowi po ustaniu zatrudnienia ma nadal swoje źródło w łączącym wcześniej strony stosunku pracy, dlatego stanowi dla byłego pracownika przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. W związku z powyższym zastosowanie znajdą uregulowania dotyczące KUP z tego właśnie tytułu.