Uwaga na pułapki przy rozliczaniu licencji

Dynamiczny rozwój gospodarki wpływa na wzrost wykorzystania szeroko rozumianej wiedzy intelektualnej w prowadzonej działalności gospodarczej. Im większy stopień zaawansowania technologicznego, tym większego znaczenia nabierają rozwiązania oparte na wiedzy i innowacyjności. Wiedza ta może przybierać różne formy (znaki towarowe, patenty, prawa autorskie, wzory) i może być wykorzystywana zarówno na potrzeby wewnętrzne, jak i być udostępniana podmiotom trzecim w celach komercyjnych. Takie aktywa niematerialne, obok typowych składników majątkowych, są z jednej strony stymulatorem rozwoju samego przedsiębiorstwa, a z drugiej stają się źródłem dodatkowego dochodu związanego z udostępnieniem wiedzy technologicznej podmiotom trzecim. Zasady udostępniania tych aktywów regulują zapisy umów licencyjnych, które stanowią element zarządzania posiadaną wiedzą przedsiębiorstwa. Prawidłowa konstrukcja umów to nie tylko odpowiednie klauzule prawne, ale także precyzyjne definicje w zakresie pojęć rachunkowych, które określają podstawę naliczania opłat licencyjnych. Właściwe zdefiniowane zakresu wykorzystania (przedmiotu) licencji oraz precyzyjne ustalenie podstawy naliczania opłat pozwala ograniczyć ryzyko związane z przypadkowym i niekontrolowanym wypływem cennej wiedzy przedsiębiorstwa. Dodatkowo (umożliwia zabezpieczenie) zapewnia bieżących wpływów z opłat licencyjnych związanych z udostępnieniem własności intelektualnej.