Bilans czy pełne sprawozdanie finansowe, co w końcu przygotowuje KZP

Na początku należy zaznaczyć, że kasa zapomogowo-pożyczkowa (dalej: KZP) – choć nie zatrudnia co do zasady pracowników, nie działa dla zysku oraz nie płaci podatków: dochodowego, PCC czy VAT, a zrzeszając osoby zatrudnione, umożliwia im oszczędzanie, bezpłatne pożyczki i uzyskiwanie zapomóg – nadal podlega takim samym regulacjom różnych przepisów (z różnych aktów prawnych) jak wszystkie inne podmioty gospodarcze. Zobowiązana jest też do przygotowania różnych sprawozdań. I tak, porównując typy popularnych sprawozdań, które można odnieść do KZP ze względu na źródło, które je wymienia lub do którego jest adresowane, należy wymienić:

• sprawozdanie z działalności sporządzane zgodnie z ustawą o rachunkowości (art. 4a, art. 45 pkt 4);
• sprawozdanie finansowe sporządzane zgodnie z ustawą o rachunkowości (art. 4a);
• sprawozdanie z działalności organu (np. zarządu, komisji rewizyjnej itd.) (art. 5 ust. 2 ustawy o KZP).

Powyżej wymienione typy – choć to różne dokumenty i zawierają różne, lecz podobne zestawy danych – często są mylone i określane właśnie wspólnym mianem „bilans”. Co gorsza, faktyczny bilans – będący dokumentem, w którym są porównane rok do roku aktywa i pasywa danej jednostki gospodarczej, i stanowiący odrębny dokument w sprawozdaniu finansowym sporządzany zgodnie z ustawą o rachunkowości (art. 4a) – przez wielu działaczy KZP jest uznawany za wystarczający i zastępujący wszystkie inne „sprawozdania”. Tym samym sporządzają oni jeden fragmentaryczny dokument, w dodatku opracowywany przez księgową, i przypisując mu niepoprawną nazwę, prezentują jako właściwe sprawozdanie. Bywa też, że za sprawozdanie uchodzi informacja zarządu o ruchu członków – liczbie nowo przyjętych lub skreślonych pracowników ze względu na rozwiązanie stosunku pracy, śmierć lub inne powody. Zdarza się i tak, że jak sprawozdanie jest traktowane potwierdzenie salda przekazywanego każdemu z członków na koniec roku.