Jak zawierać transakcje z podmiotami powiązanymi

@RY1@i02/2009/233/i02.2009.233.086.015d.101.jpg@RY2@

Piotr Diakowski, starszy konsultant w Zespole Cen Transferowych Deloitte

starszy konsultant w Zespole Cen Transferowych Deloitte

Przy sprzedaży na rzecz podmiotów powiązanych podatnik może pełnić rolę tzw. producenta kontraktowego, realizując wyłącznie zlecenia produkcyjne z grupy, najczęściej w odniesieniu do produktów, które zostały opracowane przez powiązanych zleceniodawców. Ograniczenie roli jedynie do funkcji produkcyjnych wiąże się też najczęściej z ograniczeniem ponoszonego ryzyka. Częstym rozwiązaniem jest wówczas oparcie wynagrodzenia producenta na tzw. pełnych kosztach produkcji i - stosunkowo niewielkim - narzucie zysku.

W przypadku sprzedaży do podmiotów niepowiązanych nasz podmiot zazwyczaj pełni rolę tzw. pełnego producenta. Wykonuje też czynności marketingowe i dystrybucyjne, ponosi zazwyczaj pełne ryzyko rynkowe. Analiza tej sytuacji jest dość skomplikowana.

Po pierwsze, należy sporządzić listę ekonomicznie istotnych różnic pomiędzy transakcjami. W tym przykładzie wymieniliśmy wybrane różnice należące do jednej z grup czynników porównywalności transakcji. Podobne ćwiczenie należy przeprowadzić dla pozostałych grup czynników.

Po drugie, dla każdej zidentyfikowanej różnicy należy wykonać korekty mające na celu eliminację jej wpływu na wartość przedmiotu transakcji. Może to np. wymagać oszacowania wpływu działań marketingowych i dystrybucyjnych na rentowność transakcji z podmiotami niepowiązanymi. Prosta korekta obniżająca poziom marży na transakcji sprzedaży do podmiotów niepowiązanych o koszty działań marketingowych i dystrybucyjnych nie wystarczy, by zapewnić racjonalnie dokładną eliminację wpływu tej różnicy.

(EM)