Koszty tylko przy zbyciu nieprzedawnionego długu

Wierzytelności odpisane jako przedawnione nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów (art. 23 ust. 1 pkt 17 ustawy o PIT oraz art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT). Za koszty nie uważa się także strat z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, chyba że zostały one uprzednio zarachowane jako przychód należny (art. 23 ust. 1 pkt 34 ustawy o PIT oraz art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT). W praktyce wątpliwości budzi możliwość rozpoznania kosztu w przypadku sprzedaży przedawnionej należności, którą wcześniej podatnik zarachował jako przychód należny. Zwykle na takiej sprzedaży odnotowuje się stratę. Sporne jest to, czy można ją ująć w kosztach (np. nominalna wartość długu wynosi 5 tys. zł. Wierzyciel sprzedaje go za 1 tys. zł. Strata wynosi 4 tys. zł).

W sprawie, którą zajmował się sąd kasacyjny, chodziło o spółkę sprzedającą wierzytelności własne. Od należnych jej kwot płaciła podatek dochodowy, w związku z czym uważała, że może zaliczać do kosztów stratę odnotowaną na ich sprzedaży, także gdy dotyczy to wierzytelności przedawnionych. Organ podatkowy uznał, że nie ma takiej możliwości. Podkreślał, że uwzględnienie w podatkowym rachunku strat powstałych w wyniku sprzedaży wierzytelności przedawnionych zniwelowałoby skutki zakazu zaliczania takich wierzytelności do kosztów.