Nieodpłatne poręczenie majątkowe to przychód

@RY1@i02/2016/234/i02.2016.234.18300040a.801.jpg@RY2@

Piotr Liss doradca podatkowy, partner w RSM Poland

Poręczyciel przejmuje w takich sytuacjach na siebie ryzyko niewywiązania się przez podatnika ze zobowiązania. Ryzyko takie ma określoną wartość finansową, a tym samym jego nieponiesienie stanowi przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń - twierdzą organy.

Stoją na stanowisku, że wartość przychodu powinna zostać określona w oparciu o cenę, jaką poręczyciel stosuje w transakcjach tego typu. Jeżeli poręczyciel nie świadczy adekwatnych usług, to wartość świadczenia powinna zostać ustalona na podstawie cen rynkowych, np. w oparciu o ceny stosowane przez instytucje finansowe. Organ podatkowy może ustalić jego wartość w oparciu o taryfy stosowane przez bank, w którym podatnik ma rachunek, na podstawie ewentualnej, specjalnej oferty skierowanej do niego lub poprzez ustalenie średniej prowizji stosowanej przez instytucje finansowe udzielające poręczeń na obszarze, na którym podatnik prowadzi działalność.

W takich wypadkach wartość przychodu przyjmowana w decyzjach często sięga 2-3 proc. wartości poręczenia.

U podmiotów o stabilnej sytuacji finansowej, korzystających z indywidualnej oferty banku, możliwe jest obniżenie wartości przychodu nawet do 0,5 proc. Należy bowiem uznać, że podatnik osiągnął taką właśnie korzyść, korzystając z poręczenia wewnętrznego zamiast zewnętrznego.

Taka praktyka naliczania przychodu w sytuacji nieodpłatnych poręczeń jest szeroko akceptowana w orzecznictwie. W 2012 r. została także potwierdzona interpretacją ogólną ministra finansów.

Należy jednak zaznaczyć, że warunkiem uznania świadczenia za nieodpłatne jest brak ekwiwalentności. Jeżeli świadczenie wiąże się z wykonaniem świadczenia wzajemnego, to nie jest "nieodpłatnym świadczeniem".

Przykładowo, podatnik, który otrzyma poręczenie majątkowe, pod warunkiem udzielenia poręczenia wzajemnego, nie uzyska przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia.

Oprac. Kaj

ⒸⓅ