Z czyjej kieszeni powinien być zapłacony podatek u źródła

Dzieje się tak np. wówczas, gdy strony tak się umówią, przewidując wprost w umowie postanowienia nakładające na płatnika obowiązek poniesienia kosztu podatków, w tym WHT. Sytuacja ta może występować coraz częściej ze względu na nowy mechanizm poboru podatku u źródła, utrudniający stosowanie zwolnień i preferencyjnych stawek WHT, a w konsekwencji skutkujący koniecznością zapłaty WHT według pełnej stawki krajowej, a następnie ubieganiem się do organów o zwrot nadpłaconej kwoty. Przypomnijmy: nowe zasady poboru podatku u źródła wprowadzono w ustawach o podatkach dochodowych od 1 stycznia 2019 r., ale ich stosowanie w PIT zawieszono do 30 czerwca 2019 r., a w CIT do końca br.

Zdarza się jednak również, że obciążenie płatnika WHT wynika z tego, że strony, umawiając się na konkretne wynagrodzenie, kwestii zapłaty WHT nie uregulują w ogóle lub uregulują, ale w niewystarczający sposób. Wówczas płatnik może być zmuszony do zapłaty podatku z własnej kieszeni, gdyż kontrahent oczekuje pełnego wynagrodzenia wynikającego z umowy, a jednocześnie wypłacający (jako płatnik WHT) musi część kwoty wpłacić na konto urzędu skarbowego. Podobna sytuacja ma miejsce, gdy warunki zawarcia umowy czy sposoby dokonania płatności nie pozwalają na potrącenie kwoty WHT (np. zawarcie umowy drogą elektroniczną, zapłata kartą płatniczą, itp.). W takich sytuacjach mamy do czynienia z ubruttowieniem należności, tj. powiększeniem o kwotę WHT (ang. gross-up). Mimo że taki mechanizm jest coraz częściej stosowany przez polskich przedsiębiorców w relacjach z zagranicznymi kontrahentami, to wciąż wywołuje pewne wątpliwości w rozliczeniu na gruncie ustawy o CIT.