Przy wypłatach dla zagranicznych udziałowców trudniej jest zastosować preferencje w CIT
W zmienionych od 2019 r. regulacjach dotyczących podatku u źródła najwięcej wątpliwości budzą oświadczenie płatnika i opinia o stosowaniu przez niego zwolnienia z poboru tego podatku. W obu przypadkach należy bowiem oświadczyć, że podatnik jest rzeczywistym właścicielem wypłacanych należności, a ustalenie jego statusu przez płatnika nie zawsze jest proste ©℗
Sama definicja rzeczywistego właściciela (beneficial owner) na gruncie polskich przepisów uległa zmianie od 1 stycznia 2019 r. – rozszerzono wymóg otrzymania należności dla własnej korzyści oraz zakaz bycia pośrednikiem, a także dodano wymóg prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej w kraju siedziby. Ustawodawca wskazał dodatkowo, że przy badaniu rzeczywistej działalności bierze się pod uwagę: wykonywanie faktycznych czynności stanowiących działalność gospodarczą, posiadanie lokalu, wykwalifikowanego personelu oraz wyposażenia, a także to, czy struktura, w której funkcjonuje podatnik, nie jest oderwana od przyczyn ekonomicznych. Istotna jest również współmierność pomiędzy zakresem działalności prowadzonej przez podatnika a posiadanymi zasobami ludzkimi i lokalowymi – czy zawierane porozumienia mają uzasadnienie gospodarcze oraz czy podatnik samodzielnie wykonuje swoje podstawowe funkcje gospodarcze przy wykorzystaniu zasobów własnych, w tym obecnych na miejscu osób zarządzających.
Polskie przepisy wprowadzające opodatkowanie u źródła przewidują klauzulę rzeczywistego właściciela jedynie w odniesieniu do odsetek i szeroko pojętych należności licencyjnych. Oznacza to, że status rzeczywistego właściciela nie powinien być warunkiem zwolnienia np. usług doradczych czy dywidend. Wobec tego wprowadzenie tego wymogu za pomocą przepisów de facto technicznych, dotyczących samej procedury poboru podatku, może budzić wątpliwość.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.