Lepiej namawiać niż kazać, ale najlepiej – nagradzać. Ale czy na pewno?

Oczywiście rozumiem, dlaczego nie zdecydowano się na przymus, przemawia za tym wiele racjonalnych względów, których nie ma sensu po raz kolejny wymieniać. No i nie należy zapominać, że mamy już program szczepień obowiązkowych, ale kompletnie nie radzimy sobie z egzekwowaniem tego obowiązku. Liczba uchylających się od szczepień stale rośnie, a jedynie ok. 10 proc. tych osób otrzymuje wezwania do zaszczepienia, w stosunku do zaledwie połowy z nich wszczynane są dalsze procedury. Można więc zaryzykować stwierdzenie, że jakieś 90 proc. nierealizujących obowiązku szczepień ma święty spokój. Kilka lat temu samorządy próbowały wyegzekwować go niejako pośrednio, wprowadzając zasady, że do swoich żłobków i przedszkoli przyjmują tylko zaszczepione dzieci. Tego typu uchwały były jednak kwestionowane przez sądy. Odpowiedzią był obywatelski projekt ustawy „Szczepimy, bo myślimy”, który miał dać podstawę prawną do takich działań. Nie udało się jednak zebrać pod nim wymaganej liczby podpisów. Biorąc to wszystko pod uwagę, trudno było uwierzyć, że ludzie będą z własnej woli masowo szczepić się przeciwko koronawirusowi.