Wojna o kosmos

Podobnie należy chyba traktować pozycję „Astropolitik. Klasyczna geopolityka w erze kosmicznej”. To także jednoznaczna manifestacja. Roszczenie do tego, by w polskiej dyskusji o sprawach geostrategicznych zająć miejsce – by tak rzec – strategiczne. Na tym polu od dłuższego czasu toczy się otwarta wojna o rację, wpływy oraz palmę starszeństwa. I o czytelnika, który się w geostrategii rozsmakował. Dawno minęły już czasy, gdy o tych kwestiach dyskutowało paru zakurzonych doktorantów stosunków międzynarodowych. Dziś jest w czym wybierać. Jest Jacek Bartosiak, który wprowadził geopolitykę pod strzechy. Są autorzy, którzy – krytykując jego „Armię nowego wzoru” – dobrze wpisali się w plany rozbudowy polskich sił zbrojnych. Swój kawałek rynku chce też odkroić ambitne środowisko Nowej Konfederacji. A „Astropolitik” to kolejna w ostatnich miesiącach książka o tematyce geostrategicznej opublikowana przez to wydawnictwo.

Tym razem mamy do czynienia z tłumaczeniem klasycznej pozycji Everetta C. Dolmana. Amerykanin (łączący zawodową ścieżkę akademika i konsultanta amerykańskiej armii) napisał ją 20 lat temu. Jest więc „Astropolitik” zapisem spostrzeżeń z czasów, gdy właśnie skończyła się zimna wojna, a rywalizacja mocarstw w przestrzeni kosmicznej wkroczyła w fazę zamrożenia. Była to jednak chwilowa pauza, bo do eksploracji kosmosu swój akces zgłosiły zarówno kapitał prywatny, jak i nowe globalne mocarstwa z Chinami na czele. Co oznacza, iż do przestrzeni pozaziemskiej wróciło – by tak rzec – życie polityczne. Przejawiające się w nawrocie gry sił oraz rywalizacji. Co za tym zaś idzie, nieodzowne stało się objęcie kosmosu strategicznym namysłem.