Przegrana gra na czas

Strefie euro są potrzebne szybkie i zdecydowane rozwiązania. Problem w tym, że takich rozwiązań w scenariuszu, który rozgrywa się na europejskich rynkach, nie ma. Nawet przeklęta przez Berlin unia transferowa polegająca na pompowaniu niemieckich pieniędzy w długi Południa jest do zmontowania dopiero za kilka lat. Podobnie euroobligacje, których powołanie wymaga zmian w prawie europejskim i niemieckiej ustawie zasadniczej. Rozwiązania, które wydają się najskuteczniejsze, są najtrudniejsze.

Politycy zarówno w Europie, jak i w USA doskonale zdają sobie z tego sprawę. Dlatego w ich działaniach jest więcej markowania ruchów niż konkretnych decyzji. Zarówno Angela Merkel, Nicolas Sarkozy, jak i coraz bardziej zaniepokojony Europą Barack Obama wiedzą, że unii walutowej nie da się przebudować i dostosować do kryzysu w pięć minut. Pozostają komunikaty takie jak te z G7 w Marsylii, że "uzgodniono zakres działań" i grupa jest gotowa do bliżej niesprecyzowanych "mocnych i skoordynowanych reakcji w celu odpowiedzi na wyzwania". Pozostaje też wizyta ad hoc w Europie amerykańskiego ministra finansów Timothy’ego Geithnera. Wszystko po to, by docenić powagę sytuacji.

Umoczonym w greckie obligację francuskim bankom to jednak nie pomoże. Nie pomoże również Włochom, które szukają kupców swoich obligacji w Chinach. Nie nawróci też greckich urzędów skarbowych, które - jak pisze w najnowszym wydaniu "Der Spiegel" - dalej zapewniają obywatelom wolność od płacenia podatków, czym powiększają grecki dług.

W tej odsłonie kryzysu nie ma prostych rozwiązań ani prostych odpowiedzi. Najtrafniej obecną sytuację opisał w najnowszym wydaniu magazyn "The Economist": nie bardzo wiemy, czego chcemy, ale jesteśmy szczęśliwi, że możemy o tym dyskutować.

@RY1@i02/2011/178/i02.2011.178.000.002f.001.jpg@RY2@

Zbigniew Parafianowicz

Zbigniew Parafianowicz

zbigniew.parafianowicz@infor.pl