Ciemna strona inwestycji zagranicznych

Pamiętają państwo radość, która ogarniała polską opinię publiczną (i to nie tylko ekonomistów) po każdej inwestycji Daewoo, Volkswagena, Philipsa, LG, Della albo ostatnio HP, Oracle czy Amazona? I darcie szat połączone z utyskiwaniem na nieudolność klasy politycznej, gdy omijały nas Peugeot albo Kia? Za szczególnie łakomy kąsek uchodziły zawsze rzecz jasna inwestycje bezpośrednie. Czyli sytuacja, w której zagraniczny kapitał "wchodzi do kraju w celu uzyskania trwałego wpływu na działalność przedsiębiorstwa" (tak właśnie bezpośrednie inwestycje zagraniczne definiują MFW i OECD). Albo samodzielnie budując przedsiębiorstwo (nazywa się to wtedy z angielska - choć trochę myląco - "greenfield", czyli w szczerym polu), albo przejmując udziały (min. 10 proc.) w już istniejącym krajowym biznesie. To właśnie ten procent odróżnia inwestycje bezpośrednie od portfelowych. A więc takich, których celem jest tylko osiągnięcie zysków kapitałowych bez angażowania się w zarządzanie przedsiębiorstwem.