Europa znowu na rozdrożu

Jednym z głównych celów integracji europejskiej bezpośrednio po II wojnie światowej była chęć uniknięcia kolejnego konfliktu zbrojnego. Początkowo w integracji uczestniczyły nieliczne kraje, jednak wraz z upływem czasu ich liczba systematycznie rosła. Zwieńczeniem tego procesu było dołączenie do Unii Europejskiej krajów Europy Środkowo-Wschodniej, co symbolicznie dopełniło zjednoczenie Starego Kontynentu po zimnej wojnie. Wydawało się, że ostatni wielki podział - na wschód i zachód Europy - zaczął zanikać. Niewiele osób zdawało sobie sprawę, że w ciągu kilku lat na pierwszy plan wyjdzie nowy wewnętrzny rozłam w UE. Wybuch globalnego kryzysu finansowego obnażył podział na kraje Północy i Południa (albo alternatywnie na kraje centralne i peryferyjne). Pierwsza - reprezentowana m.in. przez Niemcy - to kraje zdeterminowane do prowadzenia restrykcyjnej polityki gospodarczej. Druga - to m.in. Grecja, Portugalia i Hiszpania - zrzeszała kraje, które swój wzrost w latach poprzedzających kryzys oparły na inwestycjach (niestety często nietrafionych) finansowanych na kredyt.