Radość z przegranej

Potężne narody zazwyczaj fetują z wielką pompą minione triumfy, w czym celują Rosjanie, Francuzi i Amerykanie. Mniejsze czasami wolą wieczną żałobę. Specjalistami od tego ostatniego są Żydzi oraz, czujący się równie wybranym narodem, Polacy. Konkretnie to wybranym do epatowania świata własnymi krzywdami. Co wcale nie jest działaniem pozbawionym sensu, bo doznane cierpienie nie tylko pozwala uwierzyć w to, iż przodkowie zawsze byli dobrzy i wspaniali. W dłuższym okresie okazuje się ono najskuteczniejszą bronią słabych. Niestety ma tę wadę, że czyni niezdolnym do wspólnej radości z wielkich sukcesów, bo przecież takowa nie przystoi męczennikom.