Nasza busola
O d kilkunastu miesi ę cy pokolenie najm ł odszych Polak ó w uczestniczy w przyspieszonym procesie dorastania. Dojrzewanie, zwykle zajmuj ą ce kilka-kilkana ś cie lat - teraz dokonuje si ę w czasie kilkunastu dni, godzin. Los ich nie oszcz ę dza, najpierw pandemia zmiot ł a dzieci z podw ó rek, plac ó w zabaw i szkolnych klas niemal z dnia na dzie ń , pozbawiaj ą c je naturalnych - bo w ś r ó d r ó wie ś nik ó w - miejsc, w kt ó rych zdobywa ł y wiedz ę o ś wiecie i o sobie. Gdzie nawi ą zywa ł y pierwsze przyja ź nie, prze ż ywa ł y pierwsze mi ł o ś ci.
Jak czują się dzieci, bombardowane codziennie obrazkami pocisków, spadających na domy ich rówieśników? Widząc ciała zabitych, którzy niedawno mieszkali obok nich? Patrząc na znikanie świata, który do niedawna był wszystkim, co znali i kochali, gdzie czuli się bezpieczni?
Dzieci uciekające z rodzicami z płonących miast Ukrainy taszczą pod pachą ulubione misie i jak wszystkie dzieci w podobnych sytuacjach na całym świecie, próbują bawić się na każdym skrawku chwilowo wolnej od działań wojennych ziemi. Ta właściwa dzieciom zdolność do tworzenia w każdych warunkach własnego świata, kreatywność i determinacja sprawiają, że jakoś w tym poplątanym świecie żyją. Funkcjonują. Bywają uśmiechnięte. Potrafią - czasem tylko na chwilę - zamknąć się we własnym świecie, w przestrzeni, która dla nas, dorosłych, już jest niedostępna. Chwila, życie chwilą to największy dar, który ratuje dzieci z wielu opresji, który umożliwia przeżywanie nawet najbardziej traumatycznych sytuacji. Dzieci mają dar życia chwilą.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.