To jak spór kelnerów

Odebrałem ten wiersz jako literacką i kulturową prowokację; z niesmakiem obserwowałem, jak koneserzy literackich i kulturowych prowokacji drwili akurat z tej, która nie jest standardowa. Miałem też silne (silne nie zawsze znaczy słuszne, nawiasem mówiąc) poczucie, że poeta przetwarza mickiewiczowską gawędę w stylizowaną ludową przypowieść o dobrym władcy i jego moralnych powinnościach, że kolejne frazy Rymkiewicza mogłyby padać w karczmie Jankiela wśród słuchaczy o poczciwych sercach, chociaż nie o przesadnym oczytaniu. Cóż, postmodernizm i destrukcjonizm dobre, ale kiedy kruszą wspólnotę, lecz niedobre, kiedy mają budować...