Wołanie o pomoc
To musiało się stać: pokolenie stachanowców III RP zobaczyło, że zaharowywanie się na śmierć nie ma sensu. I woła o pomoc. A rynek książkowych poradników zaczyna im jej w końcu dostarczać.
Recenzuję w tym miejscu książki ekonomiczno-biznesowe od ładnych kilkunastu lat. To kawał czasu, który pozwala na nieśmiałe uogólnienia: kiedyś oferta wydawnictw działających w tych rewirach była pełna innych tytułów. W rodzaju „Pierwszy milion przed śniadaniem”, „Jak zdobyć sławę i respekt w weekend (i to wcale nie długi)?”, „Sekrety Sknerusa McKwacza. I ty jutro możesz kąpać się w skarbcu pełnym złotych monet”. Teraz widzę zmianę tonu, a „Miej mniej. Jak żyć prosto i szczęśliwie?” Natalii Kraus-Kowalczyk jest tego trendu manifestacją.
„Miałam to «szczęście», że stosunkowo wcześnie mój organizm zaczął się buntować, gdy próbowałam nadążyć za wyścigiem szczurów, i podarował mi ataki paniki oraz stany lękowe” – pisze we wstępie autorka. Cudów nie ma – od dawna wiadomo, że szerząca się przez cały okres III RP superkapitalistyczna ideologia przełożyć się musi na poważne problemy społeczno-psychologiczne. Na depresje, wypalenia i inne kryzysy sensu (nazwy można mnożyć) związane z długoletnim funkcjonowaniem w ramach „kultury zap***dolu” (określenie, niestety, nie moje).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.