Trump nie zniknie z życia publicznego. Jego styl komunikacji z elektoratem wciąż będzie wyzwaniem dla amerykańskiej polityki

W dniu, kiedy Kongres zatwierdza wyniki głosowania w Kolegium Elektorskim, odchodzący prezydent zwołuje manifestację w Waszyngtonie. O wyborach mówi, że zostały „sfałszowane” i „skradzione”. Swojego zastępcę nawołuje do tego, żeby „zrobił to, co właściwe”, czyli zablokował uznanie przez parlament wyniku głosowania, a republikanów, którzy się temu sprzeciwiają, nazywa „słabymi”. Dla odmiany manifestantów zebranych w Waszyngtonie nazywa „patriotami”. Chwilę wcześniej jego prawnik i specjalista do specjalnych poruczeń Rudy Giuliani mówi, że skoro wybory zostały sfałszowane, to jedyną drogą jest „pojedynek sądowy”. Innymi słowy, o werdykcie ma przesądzić to, kto wygra w nim walkę. Czy to się mogło skończyć inaczej niż szturmem na Kapitol?

Ponieważ prezydent był (i pozostaje) niezwykle popularny wśród elektoratu, republikanie nie sprzeciwiali się, kiedy przez cztery lata kłamał, przeinaczał fakty, opowiadał bzdury, podżegał i odwoływał się do teorii spiskowych. Na początku swojego przemówienia stwierdził, że „media to jeden z największych problemów tego kraju”. „Wygrywaliśmy we wszystkich stanach, po czym jeden po drugim zaczęły zamieniać się na niebiesko. Gówno prawda!” – dodał. Teraz jego partia odebrała twardą lekcję tego, że słowa mają wagę.