Życie i cała reszta

"Jak żyć?" - owo pytanie zawsze było popularne wśród tej części populacji, która zawracała sobie głowę myśleniem. Przez ostatnie lata, a może nawet dekady, przeżywało szczególny rozkwit - odpowiedzi na nie starały się udzielić setki poradników podpowiadających, jak przetrwać we współczesnym świecie (oryginalnie proponując, by - na przykład - przestać się zamartwiać albo stworzyć listę dziesięciu rzeczy, w których jest się dobrym). Agnieszka Drotkiewicz poszła trudniejszą drogą - uczyniła to pytanie lejtmotywem dziesięciu rozmów z reprezentantami różnych zawodów i przekonań. Mając, zaznaczmy, przy tym świadomość, że odpowiedzi prawdopodobnie nie uzyska. Jak sama pisze we wstępie, ta książka "jest zaproszeniem do rozmowy, rozważań, wątpliwości. Do ciągłego zadawania tego pytania - bo być może odpowiedź na nie codziennie będzie się zmieniać?".

Dziwić może czasami dobór rozmówców. Obok postaci, które rzeczywiście otwierają nam oczy na wiele ciekawych zjawisk i imponują mądrością, erudycją czy poczuciem humoru - jak antropolog Roch Sulima czy pisarka Dorota Masłowska - jest tu także parę osób raczej przypadkowych. Niemniej w większej części lektura tej książki nie jest czasem straconym - mądra rozmowa to dla osób o otwartym umyśle jedna z największych przyjemności w życiu i wcale nie burzy tej przyjemności to, że ktoś przeprowadził ją za nas.

Rozmówców Drotkiewicz różni niemal wszystko: profesje, które wykonują, wykształcenie, poglądy polityczne i religijne. Zajmująca się antropologią kuchni Tessa Capponi-Borawska ciekawie opowiada o zmysłowej przyjemności płynącej z jedzenia, podczas gdy pisarka Sylwia Chutnik prezentuje pragmatyczne podejście do życia, opisując pułapki, w jakie wpaść może aktywna zawodowo kobieta. Eseista i redaktor Basil Kerski z pasją mówi o przeżyciach, jakie może oferować sztuka, profesor Roch Sulima - o religijnym potencjale Natury. Ilu rozmówców, tyle opowieści - w tych krańcowo odmiennych biografiach jest jednak motyw wspólny: próba przyjrzenia się własnemu życiu niejako z zewnątrz, tak by wyciągnąć z niego rzeczy najistotniejsze i podobną pracę zadać czytelnikowi. Co najważniejsze - ta próba pozbawiona jest jakiegoś edukacyjnego czy psychologicznego zadęcia. "Jeszcze dzisiaj nie usiadłam" porusza przede wszystkim bezinteresownością - rozmowa o życiu okazuje się luksusem, na jaki stać każdego. Gdyby jeszcze Agnieszka Drotkiewicz nieco pohamowała swoje erudycyjne zapędy i nie nawiązywała w co drugim pytaniu do jakiegoś cytatu - wtedy te wywiady lepiej by się czytało. Ale i tak nie ma co narzekać.

@RY1@i02/2011/087/i02.2011.087.196.038b.001.jpg@RY2@

Patrycja Pustkowiak