Jak usłyszeć ciszę

U podnóża francuskich Alp, między Grenoble i Chambéry, stoi monastyr. Stary jak świat. Od XI wieku niewiele się tutaj zmieniło. Cele mnichów są skromne, za to przyroda rozpasana. Rwące potoki, zielone pagórki, wypielęgnowane ogrody. Ptasi świergot, tak donośny, że ma się wrażenie, że całe to ptasie radio zostało wysłane prosto od św. Franciszka z Asyżu. Na tle wspaniałości przyrody figurki zakonników niemal nikną. Z daleka zresztą są niewidoczni. Na własne życzenie. Kartuzi to zakon o jednej z najostrzejszych reguł. Trafiając tutaj (lub do kilkunastu innych klasztorów na świecie), nowicjusze wyrzekają się nie tylko dóbr doczesnych, mediów, lecz także mowy. Tylko raz w tygodniu, w trakcie niedzielnych spacerów, mogą porozmawiać. O wszystkim i o niczym. O myciu rąk, naprawie butów, konkurencyjnym zakonie trapistów albo zagranicznych wyjazdach do Korei. Dlaczego zatem zdecydowali się na tak nietypowy rodzaj życia? Co nimi kierowało - wiara czy wygodnictwo? Te pytania pozostaną bez odpowiedzi.