Rasowy sługa słowa

Tworzył teatr unikający zgiełku, operujący niesłychanie precyzyjnie podawanym słowem, które było funkcją myśli. Nie epatował widza, nie wciskał mu się nachalnie w oczy i mózg. W jego teatrze aktor i reżyser pełnili służbę wobec autorskiej myśli, co też nie oznaczało, że byli tegoż autora pokornymi sługami. Twórcą tego teatru był właśnie Erwin Axer, uczeń Leona Schillera, jeden z tych, którzy wielbiąc swego nauczyciela, nigdy nie poszli w jego ślady. Wyznaczył całą epokę w dziejach polskiej myśli reżyserskiej, ale i aktorskiej estetyki. W jego Teatrze Współczesnym po raz pierwszy konsekwentnie oddalono się od aktorstwa koturnowego, zbliżając je ku życiu. Nigdy jednak przecież nie było to dzisiejsze "1: 1" - raczej "realizm komponowany", którego tak domagał się sam Leon Schiller.