Zło przypadkowe, niekompletne,

Kolejny wart uwagi film rumuński, nagrodzony za scenariusz podczas ubiegłorocznego Warszawskiego Festiwalu Filmowego. Pomysłodawcą historii był twórca "4 miesięcy, 3 tygodni i 2 dni" - Cristian Mungiu. Główną bohaterkę "Peryferii", Matildę (Ana Ularu), poznajemy w momencie, gdy wychodzi z więzienia na 24-godzinną przepustkę. Nie zamierza tam jednak wracać. Odwiedza brata i jego żonę, którzy dają jej do zrozumienia, że na pomoc z ich strony liczyć nie może. Kolejny cień z przeszłości dziewczyny, były kochanek i ojciec jej 8-letniego syna, próbuje wykręcić się od zwrócenia Matildzie należnych jej pieniędzy. W trzeciej części filmu bohaterka zabiera swoje dziecko z sierocińca i razem z nim chce zacząć wszystko od nowa, z dala od miejsc naznaczonych w jej życiu pechem i nieszczęściem.

Na początku trudno się do Matildy przekonać. Jest gburowata, nieprzyjemna, ma za sobą kryminalną przeszłość. Jest nerwowa, niespokojna i agresywna. Zdajemy sobie sprawę, że jest dotknięta złem. Złem wynikającym z popełnionych błędów, zdawałoby się powszednim, niegroźnym, peryferyjnym właśnie.

"Peryferie" to jeden z tych filmów, które zaczynają dręczyć dopiero po seansie. W jego trakcie śledzimy w napięciu losy Matildy, która próbuje najpierw zdobyć pieniądze, odzyskać miłość, a na końcu dotrzeć do upragnionego celu. Każda z tych rzeczy okazuje się jednak kompletną iluzją. A gdy ta się rozpadnie, Matilda stanie przed kolejnym wyborem i znów będzie nieodgadniona. Niewątpliwym osiągnięciem reżysera jest zmieszczenie tej zagadki w ciasnych ramach czasowych i przestrzennych. Apetri nie odebrał bohaterce tajemnicy, a widzowi prawa do jej interpretacji. Obraz Matildy, choć bogaty w szczegóły i strzępki informacji, jest mimo wszystko niepełny. I to właśnie ta niekompletność intryguje w nim najbardziej.

Anna Kiedrzynek