Kulturalna lista przebojów

Nowoczesność i tradycja

Mieliśmy w tym roku spektakularne - i udane - powroty popularnych filmowych serii, nowe filmy wielkich mistrzów i znakomite debiuty. Wystawne superprodukcje i skromne arthouse’owe arcydzieła. Rozmaite zawiłości dystrybucyjne sprawiły, że część najciekawszych produkcji tego roku - "Syn Szawła", "Carol", "Anomalisa" - trafi na ekrany polskich kin dopiero w roku przyszłym. Ale przynajmniej znów będzie z czego układać listę filmowych przebojów.

Mistrzowski portret angielskiego malarza J.M.W. Turnera: biografia, przypowieść o pasji i traktat o powinności artysty w jednym. Tylko reżyser formatu Mike’a Leigh mógł tak subtelnie, wnikliwie i pięknie opowiedzieć tę historię.

Najnowsze dzieło Szumowskiej to opowieść o trudnej relacji ojca i córki, ale jest w nim znacznie więcej. To film o "chorobliwej potrzebie sensu, której ekwiwalentem jest wiara. W Boga, w ludzi, w życie" - pisał Łukasz Maciejewski.

Oparta na irlandzkich legendach baśń wyróżnia się nie tylko inteligentną, wzruszającą fabułą, lecz przede wszystkim zachwycającą formą plastyczną. Fantastyczna odtrutka na sztampowe animacje z wielkich hollywoodzkich studiów.

Brawurowa satyra na aktorską próżność. Upadły hollywoodzki gwiazdor próbuje odzyskać reputację, wystawiając ambitny spektakl na Broadwayu. Świetnie zrealizowane, mistrzowsko zagrane, pomysłowe kino. Zasłużony deszcz Oscarów.

Tego trudno było oczekiwać: nie tylko Tom Hardy okazał się lepszym Mad Maxem niż Mel Gibson, ale i George Miller zamienił naładowane adrenaliną kino akcji w feministyczny manifest, nie tracąc przy tym energii oryginału.

Ostra niczym brzytwa satyra na rządy Viktora Orbána: alegoryczna opowieść o buncie poniżanych i zapomnianych. A to, że bohaterami filmu są uwolnione z miejskiego schroniska psy, nadaje filmowi jeszcze większej siły.

Weselna noc budzi - dosłownie - upiory przeszłości. Bezpardonowa rozprawa z mrocznymi stronami polskiej duszy. Tragiczna śmierć Marcina Wrony dopisała do tej opowieści jeszcze bardziej ponury epilog.

Mogło się wydawać, że sztuczna inteligencja to temat przez kino fantastyczne już wyeksploatowany. Reżyserski debiut Alexa Garlanda dowodzi, że jest inaczej - choć jak zwykle w podobnych przypadkach kostium science fiction służy temu, by więcej powiedzieć o ludziach, a mniej o maszynach.

Najbardziej oczekiwana premiera roku, napompowany do granic możliwości balon promocyjny, ale efekt jest znakomity: Abrams nawiązuje do najlepszych tradycji kosmicznej sagi, dając sporo od siebie. Spektakularny powrót.

Kilkanaście lat z życia młodej dziewczyny mieszkającej na podmoskiewskim wysypisku śmieci. Jednak ten dokument jest czymś więcej niż jedynie zapisem egzystencji ludzi wyrzuconych poza nawias społeczeństwa. Świadectwo talentu, cierpliwości, a przede wszystkim wrażliwości i empatii reżyserki.

@RY1@i02/2015/249/i02.2015.249.000011300.803.jpg@RY2@

materiały prasowe

"Sekrety morza": animacja w starym, dobrym stylu

@RY1@i02/2015/249/i02.2015.249.000011300.804.jpg@RY2@

materiały prasowe

"Demon": rozprawa z polskością

Jakub Demiańczuk