Enfant terrible w świecie tańca

Nie bez przyczyny Jérôme’a Bela nazywa się filozofem współczesnego tańca. Jego mentorami byli Roland Barthes i Michel Foucault. "Czułem, że jedyną drogą do stania się choreografem było czytanie filozofii i tańczenie historii" - powiedział kiedyś. To Bel stworzył kategorię "nietańca", on też od najwcześniejszych realizacji badał granice przedstawienia teatralnego. Już pierwszy stworzony przez spektakl "Nom donné par l’auteur" z 1994 r. mocno zadziwił publiczność. W rolach głównych wystąpiły przedmioty codziennego użytku jak odkurzacz, kadź z solą czy suszarka. Zadaniem tancerzy było zmienianie ich ustawienia. Nie minęło wiele czasu, gdy Bel zyskał etykietę skandalisty i prowokatora, dalekiego od schlebiania mieszczańskim gustom.

Jérôme Bel postuluje udemokratycznienie tańca. Konserwatyści mogą powiedzieć, że profanuje taniec, odzierając go z kunsztu i widowiskowej oprawy. Tańczyć mogą wszyscy, bo wszyscy są obdarzeni ciałem. To dlatego w swoich spektaklach Bell zatrudnia profesjonalnych tancerzy i amatorów. Wirtuozeria przestaje być dla niego nadrzędnym celem, do którego dąży sztuka. Ważniejsze okazują się stany emocjonalne, jakie w artystach i widzach wywołuje taniec. Spektakle Bela to także wieczne kwestionowanie schematów i konwencji, jakim bywa podporządkowany tradycyjny teatr tańca. Jego sztuka zmierza w kierunku performance’u. Francuski choreograf chętnie postrzega taniec jako swoisty język, który ma swoją gramatykę i składnię.

Widowisko pod przewrotnym tytułem "Jérôme Bel" jest przedstawieniem założycielskim i tanecznym manifestem artysty. Bel pokazuje ciało jako prosty i funkcjonalny mechanizm, przede wszystkim pragnie jednak wywołać głębokie emocje. To przedstawienie jest kwintesencją filozofii sztuki legendarnego choreografa.

@RY1@i02/2015/241/i02.2015.241.19600080c.802.jpg@RY2@

Herman Sorgeloos

"Tańczyć mogą wszyscy, bo wszyscy są obdarzeni ciałem" - twierdzi Jérôme Bel

Malwina Wapińska