Niedyskretny urok bezprawia

Jak się okazało, żeby przetrzebić polski rząd oraz doprowadzić jego premiera na skraj załamania nerwowego, potrzebni są: jeden milioner, dwóch kelnerów i stonoga. Ściślej mówiąc pan Stonoga. "Państwo polskie istnieje teoretycznie. Praktycznie nie istnieje - dlatego że działa poszczególnymi swoimi fragmentami, nie rozumiejąc, że państwo jest całością" - klarował rok temu Bartłomiej Sienkiewicz prezesowi NBP Markowi Belce. Diagnoza postawiona podczas sławnej rozmowy w restauracji Sowa i Przyjaciele sprawdza się w całej rozciągłości. Fragmenty państwa jakoś tam funkcjonują, ale wystarczy jeden bezczelny warchoł, na tyle odważny i bystry, aby umieć walczyć o swoje, a III RP zaczyna trzeszczeć jak tonący statek. Moment, gdy Zbigniew Stonoga podczas konferencji prasowej przecinał elektroniczną bransoletkę policyjnego nadzoru, ma wymiar więcej niż symboliczny. Obnaża bowiem zupełną bezradność najważniejszych instytucji państwa, które istnieją po to, żeby dbać o stabilność kraju oraz przestrzeganie prawa.