Artysta na froncie

Jakie recenzje będzie miał film "Smoleńsk", łatwo dało się przewidzieć, gdy tylko pojawiła się pierwsza informacja o jego powstaniu. Być może co bardziej zapobiegliwi krytycy już wówczas je pisali, by mieć robotę z głowy i zaoszczędzić sobie konieczności pójścia do kina. Publicyści z obozu lewicowo-liberalnego wdeptali dzieło Antoniego Krauzego w ziemię, oskarżając, że gdyby bracia Lumiere wiedzieli, do czego zostanie użyty ich wynalazek, zapewne wysadziliby się w powietrze razem z kinematografem. Recenzenci prawicowi wszystkich malkontentów, którym nie podobała się choć jedna scena, natychmiast określili mianem zdrajców narodu, wykluczając na trzy pokolenia wstecz z prawa do bycia Polakiem. Te przytyki, wymierzane przez płatnych znawców kina, to jednak niewinne przekomarzanie się w porównaniu z tym, jak członkowie środowisk twórczych traktują swoich kolegów. Zwłaszcza gdy dochodzi do różnic światopoglądowych.