Rozprawiał się z naszymi wadami

G dyby Akademia Szwedzka była bardziej rychliwa, mielibyśmy nie czterech, lecz pięciu noblistów w dziedzinie literatury (nie licząc Izaaka Singera, który pisał w jidysz). Według wdowy po pisarzu, Rity Gombrowicz, nagrodę miał dostać w listopadzie 1969 r., w lipcu jednak zmarł. Debiutancką powieścią „Ferdydurke” wszedł do literackiego świata razem z drzwiami; wielu krytyków i współczesnych mu pisarzy, zamiast cieszyć się z powiewu świeżości, narzekało na przeciągi. Jego sztukę „Iwona Księżniczka Burgunda” po raz pierwszy wystawiono po 19 latach od jej napisania. Tuż przed wybuchem wojny Gombrowicz wyjechał do Argentyny; w Polsce przez kolejne lata praktycznie nie istniał. Uznanie zyskał dopiero w latach 60. Przetrwał, przede wszystkim jako twórca, dzięki współpracy z paryską „Kulturą”. Tam zaczął publikować swój „Dziennik”, swoje największe dzieło. Rozprawia się w nim nie tylko z narodowymi wadami, z bogoojczyźnianym, straceńczym wzorcem patriotyzmu, ale i z innymi pisarzami i zajadłymi krytykami.

Autopromocja

Co zmienia nowe rozporządzenie w sprawie klasyfikacji budżetowej?Komentarz ekspertaSprawdź