Jan Włodzimierz Lgocki pierwszy dyrektor ZUS

Twórcy państwa polskiego uznali ubezpieczenia społeczne za istotny element budowania państwowości, jak również tworzenia solidaryzmu społecznego i społeczeństwa obywatelskiego. Świadczy o tym fakt, że prace nad stworzeniem polskiego systemu ubezpieczeń społecznych prowadzone były jeszcze podczas działań zbrojnych I wojny światowej, a jednym z pierwszych aktów prawnych, wydanych przez Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego (w styczniu 1919 roku), był dekret o obowiązkowym ubezpieczeniu na wypadek choroby. Na terenach odradzającego się państwa polskiego w zakresie ubezpieczeń społecznych obowiązywało prawodawstwo pozaborcze, które należało scalić i ujednolicić, budując jednocześnie nowy własny system. Tworzony w okresie dwudziestolecia międzywojennego polski system ubezpieczeń społecznych był jednym z najnowocześniejszych w ówczesnej Europie tego typu systemów. Priorytety przedwojennego i obecnego systemu ubezpieczeń społecznych są wspólne. Zarówno wówczas, jak i teraz obowiązuje ten sam mechanizm redystrybucji. Trwałe są też mechanizmy zabezpieczenia społecznego, choć dostosowywane do zmieniającej się sytuacji społecznej i politycznej. Ale pozostało najważniejsze – gwarancja terminowej wypłaty świadczeń i troska o jak najlepszą jakość obsługi klientów, powszechna edukacja w dziedzinie ubezpieczeń społecznych i naukowe podstawy systemu oraz troska o zdrowie i sprawność ubezpieczonych. W 1934 roku powołano do życia Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Instytucję, która skupiała się nie tylko na pobieraniu składek i wypłacie świadczeń, ale prowadziła zakrojone na szeroką skalę akcje edukacyjne, prozdrowotne i prewencyjne. Do najwybitniejszych postaci związanych z tworzeniem polskiego systemu ubezpieczeń społecznych i administrowaniem instytucją powołaną do realizacji zadań z jego zakresu należą prof. Wacław Szubert i Jan Włodzimierz Lgocki.

Po ukończeniu studiów wrócił do Łodzi (1911 r.) i podjął pracę w prywatnym towarzystwie ubezpieczeniowym. W latach 1911–1914 był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Pracowników Handlowych w Łodzi. Od roku 1912 na kursach zawodowych wykładał przedmioty handlowe, księgowość i zagadnienia ubezpieczeniowe. Kontynuował te wykłady po przeniesieniu się do Warszawy (w roku 1914) – w Wyższej Szkole Handlowej i Szkole Nauk Politycznych. Owocem tych wykładów była publikacja pt. „Wzory listów handlowych”, wydana w roku 1916.