Pierwszy głos II Rzeczypospolitej

Pierwszym przystankiem na drodze do światowej kariery była Opera Wiedeńska. Pomógł łut szczęścia, pewność siebie i „drobne” kłamstwo. Gdy pewnego dnia zaniemógł odtwórca roli Cavaradossiego w „Tosce” Pucciniego, dyrektor teatru zapytał Kiepurę, czy umie śpiewać po włosku. Ten bez namysłu odparł, że tak. W rzeczywistości znał tylko dwie główne arie, w efekcie po wyjściu na scenę większość partii zaśpiewał po polsku. Publiczności, zachwyconej jego występem, zupełnie to nie przeszkadzało. „Król tenorów”, „krezus głosowy”, „następca Carusa” – ogłosiły gazety po spektaklu. Potem przyszła pora na inne europejskie sceny, a wreszcie na zawojowanie Stanów Zjednoczonych.