Magazyn

W nowym roku marzy mi się nowy rząd. Taki naprawdę nowy, nie pod batutą powielającego stare kawałki Donalda Tuska, a tym bardziej Prezesa, drugiego „wrzeszczącego staruszka” (copyright Rafał Ziemkiewicz – złośliwa to cholera i czasem wredna, ale jakże błyskotliwa). Ci królowie są nadzy.

Merytokracja staje się coraz okrutniejszym systemem. I coraz większą ściemą.

Ta rozmowa jest bardzo pouczająca. Momentami trzeba wręcz zbierać szczękę z podłogi. Bo to jest jednak niewiarygodne, że pokolenie (formacja?) liberałów w zasadzie niczego nie zrozumiała. Ani z tego, co się ostatnio dzieje w Polsce. Ani z przebiegu wypadków w Europie czy na świecie.

Nie ukrywam, że idea równouprawnienia kobiet i mężczyzn w biznesie – w szczególności katalog stosowanych rozwiązań społecznych i gospodarczych mających do tego doprowadzić – budzi we mnie mieszane uczucia. O ile mój entuzjazm dla takich działań nie wymaga wyjaśnienia, to moje zażenowanie wywołane jest głównie konstatacją, że w XXI w. taki temat musimy w ogóle podnosić.

COVID-19 nie sprowadził na nasz świat choroby. On ujawnił schorzenie, które dojrzewało w naszym świecie od dawna. Takie dwa zdania usłyszałem niedawno z ust znajomego. Nie mogę o nich zapomnieć. Im dłużej myślę o zawartej w nich refleksji, tym więcej widzę dowodów potwierdzających jej prawdziwość. I nawet teraz – pisząc ostatni w tym pandemicznym 2021 r. felieton – nie daję rady przed nią uciec.