Program ochrony zdrowia psychicznego do 2030 r.

Narodowy Program Ochrony Zdrowia Psychicznego obowiązuje od 2011 r., jednak jego pierwsze lata nie należały do udanych. Gdy dobiegał końca, w 2015 r., mówiło się nawet o jego likwidacji. Naczelna Izba Kontroli wskazywała nawet na fiasko realizacji programu. Opisane w nim założenia reformy psychiatrii dorosłych nie zostały wdrożone, na wiele działań zabrakło woli i pieniędzy. Dopiero w kolejnym wydaniu, na lata 2017-2022, zaczęły być wdrażane reformy - zarówno systemu leczenia dla dorosłych, jak i dla dzieci i młodzieży. Uruchomiony został m.in. pilotaż Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego, w którym testowany jest model leczenia w centrach zdrowia psychicznego. Placówek tych, sprawujących kompleksową opiekę opartą na leczeniu środowiskowym, systematycznie przybywa i jest już w całym kraju ponad 70. Z kolei w psychiatrii dziecięcej i młodzieżowej wdrażany jest system trzypoziomowy, gdzie I poziom, najliczniejszy, udziela najbardziej podstawowych świadczeń w środowisku pacjenta, a III jest najbardziej wyspecjalizowany (tam funkcjonują m.in. oddziały całodobowe).

Resort zdrowia zamierza te działania kontynuować. Program zakłada m.in. upowszechnianie kompleksowego modelu ochrony zdrowia psychicznego opartego na opiece środowiskowej, a w przypadku ochrony zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży - opartego na trzech poziomach referencyjnych. Poza tym stawia się na zróżnicowane formy pomocy i oparcia społecznego, wprowadzenie aktywizacji zawodowej osób z zaburzeniami psychicznymi oraz skoordynowanie dostępnych form opieki i pomocy. Wsparciem psychologiczno-pedagogicznym objęci mają zostać uczniowie, rodzice i nauczyciele. Ważnym filarem programu ma być zapobieganie stygmatyzacji i dyskryminacji osób z zaburzeniami psychicznymi.