Pożytek z 1 procenta

Do fundacji, stowarzyszeń, organizacji charytatywnych podchodzę nieufnie. Podobnie jak większość Polaków. Kiedy jednak socjologowie - na podstawie badań realizowanych zresztą często na zlecenie tych właśnie fundacji - załamują ręce nad niskim poziomem społecznego zaufania, ja widzę w tym po prostu zdrowy rozsądek. Zdrowy, bo oparty na doświadczeniu kształtowanym niestety przy okazji afer takich jak z fundacjami Kidprotect czy Maciuś.

Jednak mimo nieufności odprowadzam 1 proc. Bo wiem: afery i skandale w tym, tak jak w każdym innym środowisku, zdarzały się i będą dalej się zdarzać. Ale jest za dużo trudnych problemów, z którymi państwo nie daje sobie rady i w których właśnie ten trzeci sektor ma szanse zdziałać coś dobrego.

Teoretycznie system powinien być szczelny: organizacje pożytku publicznego uprawnione do zbierania 1 proc. kontroluje resort pracy, a w przypadku stowarzyszeń dodatkowo wojewodowie. Ale to w dużej mierze fikcja. Ministerstwo jest w stanie skontrolować rocznie kilka z kilku tysięcy fundacji.

To nie oznacza, że sami nie możemy sprawdzić, na czyją rzecz decydujemy się przekazać pieniądze. Czasem wystarczy daną organizację po prostu wyguglować, by dowiedzieć się, że ma odebrane prawo do przeprowadzania zbiórek albo że jej podopieczni nie mogą doczekać się obiecanej pomocy. OPP mają obowiązek publikować na stronach internetowych sprawozdania finansowe za poprzednie lata - włóżmy odrobinę wysiłku i choć pobieżnie przejrzyjmy je. Wybierajmy lokalne, choćby mniej rozreklamowane NGO-sy - łatwiej sprawdzić naocznie, co konkretnie robią. I nie dajmy się nabierać marketingowym sztuczkom. Zapłakane dzieci na billboardach to często tylko modele.

@RY1@i02/2013/066/i02.2013.066.000000200.802.jpg@RY2@

Sylwia Czubkowska dziennikarka działu kraj

Sylwia Czubkowska

dziennikarka działu kraj