Rząd sam daje się szantażować Brukseli

Kluczowe fragmenty znajdują się na s. 218. W punkcie: „Skuteczne stosowanie i wdrażanie Karty praw podstawowych”. Tabela, którą tam zamieszczono, opisuje warunek podstawowy: „Skuteczne stosowanie i wdrażanie Karty praw podstawowych” i ocenę jego spełnienia. Zapisano tu wyraźnie, że jest on „niespełniony”. Na s. 255 umowy czytamy z kolei: „Inwestycje będą musiały wykazać zgodność ze strategią deinstytucjonalizacji oraz odpowiednią polityką UE i ramami prawnymi w zakresie przestrzegania zobowiązań w zakresie praw człowieka, a mianowicie Kartą praw podstawowych, Europejskim filarem praw socjalnych i strategią na rzecz praw osób niepełnosprawnych 2021–2030”.

Daje to Komisji Europejskiej duże pole manewru w odniesieniu do pieniędzy z polityki spójności i – po doświadczeniach z KPO – można się spodziewać, że nie zawaha się z tego skorzystać. Bo niby dlaczego miałaby się wahać? Pobieżny przegląd umów partnerstwa zawartych przez inne państwa UE wskazuje, że nie ma w nich podobnych fragmentów (dotyczących Karty praw podstawowych – KPP). Jarosław Kaczyński może oczywiście zlecić poszczucie na unijnych biurokratów, ale chyba sensowniej byłoby poszukać winnych w rządzie. Bo jest „oczywistą oczywistością”, że wprowadzając zapisy dotyczące KPP, sami sobie stworzyliśmy nową ścieżkę sporu o pieniądze. Obok art. 7 i mechanizmu warunkowości jest nią właśnie skorzystanie z ogólnych i szerokich w interpretacji zapisów KPP.