Siła reklamy

9 października odbędą się wybory do Sejmu i Senatu. Z tego powodu od kilku tygodni w telewizjach nastał przykry czas emisji spotów telewizyjnych. Dlaczego przykry? Zdecydowana większość z nich to przaśne, nieudolne próby pokazania polityków jako rozluźnionych, otwartych ludzi. Przykładem kompletnej porażki na tym polu jest klip PSL "Bo to nasz dom, narodu więź, bo dla nas człowiek najważniejszy jest". Numer w stylu koktajlu Raz Dwa Trzy i Gorana Bregovicia poraża brakiem sensu. Co oznaczają młoda dziewczyna podrzucająca jabłka, a na koniec oblewana wodą, albo tańcząca, jakby miała miotłę przymocowaną do pleców, minister pracy i polityki społecznej w rządzie Donalda Tuska Jolanta Fedak czy mężczyzna bawiący się zabawkowym traktorkiem? Do tego żenujący tekst i wykonanie. Ciężko będzie wymyślić gorszy muzykalny spot.

PiS reklamuje się między innymi filmikiem "Chcemy Polski równych szans". Widać, że zrealizowanym za duże pieniądze (statyści, jazdy kamerą, plenery) i do tego z jasnym przekazem: "Chcemy Polski równych szans". Pokazanym łopatologicznie, ale skutecznie. To są jednak arcydzieła w porównaniu z filmami, które mogliśmy oglądać podczas kampanii w 2005 roku. Szczególnie ze spotem Leszka Bubla, w którym ten paraduje w stroju polskiego średniowiecznego wojaka i chroni zamek przed Krzyżakami. W spocie migają też zdjęcia Hitlera, obozów koncentracyjnych i współczesne neony firm niemieckich.

Genialną, chociaż kompletnie niezrozumiałą reklamą wyborczą jest ta amerykańskiego senatora Mike’a Gravela. Polityk sam wymyślił i zrealizował następujący spot: przez ponad minutę widzimy go, jak stoi przed kamerą i patrzy w obiektyw, bez słowa. Następnie podchodzi do małego jeziorka tuż za nim i wrzuca w nie duży kamień, potem odchodzi w dal. Hipnotyzujące.

@RY1@i02/2011/175/i02.2011.175.196.007c.001.jpg@RY2@

Wojciech Przylipiak