Sprawa Brutuska, czyli "House of Cards" po polsku

Pamiętacie Franka Underwooda i jego demoniczną żonę Claire? Ta para knuła i spiskowała, wycinała ludzi, przeprowadzając w bezwzględny sposób swoje plany, walcząc i zdobywając to, co w polityce jest najcenniejsze: władzę. To także dzięki serialowi "House of Cards" (premiera piątego sezonu już 30 maja) my, wyborcy, lubimy myśleć o polityce jako Wielkiej Grze. Szachowej rozgrywce, w której arcymistrzowie władzy mierzą się w dyplomatycznych starciach. Zanurzeni w świecie popkultury - lecz także bombardowani narracjami sprytnych partyjnych spin doktorów, którzy suflują nam swoją wizję świata - jesteśmy w zasadzie bezbronni. Dlatego podjęłam się karkołomnej próby zdrapania z politycznej rzeczywistości tego marketingowego pozłotka. Stworzenia publicystycznego studium przypadku: opisu tego, co się wydarzyło, dlaczego, w jaki sposób, co o tym mówiono. I wreszcie: co z tego wynika. Padło na "sprawę Brutuska", jak niektórzy określają brukselską awanturę o wybór Donalda Tuska na przewodniczącego Rady Europejskiej. Jeszcze jest świeża, wciąż budzi emocje, ale po kilku tygodniach można już do niej podejść z pewnym dystansem.