Dla polityków sędzia zawsze będzie tylko pionkiem

Od razu zaznaczę. Nie zamierzam ani relatywizować tego, co zrobił Łukasz Piebiak, ani tym bardziej użalać się nad losem, który go za to spotkał. To dobrze, że niemal natychmiast po tym, jak wyciekły materiały mające świadczyć o tym, że koordynował akcję internetowego hejtu wymierzonego w swoich oponentów, stracił stołek w resorcie sprawiedliwości. Prawda jednak jest taka, że za tą decyzją ministra sprawiedliwości zapewne stała przemyślana strategia obliczona na to, żeby zrzucić winę nie tylko z samego siebie, ale z całego obozu rządzącego. A Piebiak idealnie nadawał się na kozła ofiarnego. Zbigniew Ziobro poświęcił go bez mrugnięcia okiem, bez jakiekolwiek próby obrony, wreszcie zanim jeszcze w jakikolwiek sposób zweryfikowano wiarygodność materiałów opublikowanych przez Onet.pl. Czy gdyby sprawa dotyczyła nie sędziego, ale polityka z tej samej co minister sprawiedliwości partii, sytuacja wyglądałaby tak samo? Mielibyśmy natychmiastową dymisję, a Zbigniew Ziobro grzmiałby, że nie będzie takich zachowań tolerował w swoim otoczeniu? Intuicja oraz wnioski z obserwacji naszej sceny politycznej podpowiadają mi, że nie.

Sędziowie reprezentują trzecią władzę. Ma ona być, zgodnie z konstytucją, niezależna i odrębna od pozostałych dwóch władz. Niby prawnicze abecadło. A jednak chyba warto je wciąż powtarzać, i to nie tylko w kontekście trwającego zamachu na niezawisłe sądownictwo. O tę odrębność muszą bowiem dbać przede wszystkim sami sędziowie. I to nawet wówczas, a może właśnie przede wszystkim, gdy u steru władzy znajdą się kiedyś ci, którzy dziś na sztandarach mają napis „KONSTYTUCJA”. Inaczej w bardzo krótkim czasie możemy mieć powtórkę z rozrywki.