Czy podstawę stanowi tylko pensja po podwyżce

Podstawę wymiaru tego wynagrodzenia i zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone pracownikowi za 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Zasadę tę stosuje się też, gdy w okresie, z którego ustalana jest podstawa wymiaru świadczenia, zmieniło się wynagrodzenie wskutek zmiany stanowiska lub warunków wynagradzania ustalonych w umowie o pracę lub w innym akcie nawiązującym stosunek pracy.

Podwyższenie (albo zmniejszenie) wynagrodzenia w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy, ma zatem wpływ na wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia uwzględnianego w podstawie wymiaru świadczeń w razie choroby i macierzyństwa. Zmiana ta nie powoduje natomiast ponownego ustalania podstawy wymiaru z uwzględnieniem nowego wynagrodzenia (wyższego, niższego) od daty tej zmiany. Jeżeli zatem pracownik był niezdolny do pracy z powodu choroby w listopadzie 2009 r., to podstawę wymiaru przysługującego mu wynagrodzenia za czas choroby lub zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres od listopada 2008 r. do października 200 r. Za wrzesień i październik zostanie jednak uwzględnione wyższe wynagrodzenie.

Aneta Maj

ekspert Gazety Prawnej

Art. 36 ust. 1, 2 i 4 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 31, poz. 267 z późn. zm.).